Ólafur í Samskip og skuldug kona
Fékk bréf frá konu sem segist hafa tekið ranga ákvörðun fyrir meira en tíu árum. Hún segist hafa gengið í ábyrgðir fyrir fyrirtæki, fyrirtæki sem fór á hausinn. Vissulega hafði hún skrifað upp á ábyrgðirnar sem voru hærri en hún gat borgað. Það voru mistökin.
Eftir fylgdi eignamissir og gjaldþrot. Þar sem bankarnir, sem eiga kröfurnar, viðhalda þeim með kröfuvakt hefur konan neyðst til að lifa á flótta frá klóm bankanna. Þeir bíða eflaust eftir að konan eignist eitthvað til að ná upp í tjónið, eða það sem eftir er af því.
Arion eltir konuna. Hét þá Búnaðarbankinn og var ríkisbanki, svo Búnaðarbanki í einkaeign eftir að flokksmenn fengu hann afhentan, svo KB banki, svo Kaupþing, svo gamla Kaupþing og nú Arion. Þrátt fyrir allt þetta er kröfunni á konuna viðhaldið.
Síðast fékk konan áminningarbréf sama dag og hún heyrði í fréttum að þessi sami banki hefði kosið að fella niður stórar skuldir og afhenda Ólafi Ólafssyni Samskip aftur.
Hún spyr, ef það rétt að Samskip sé best komið í fangi Ólafs, hvar er hennar
hamingja og framtíð betur geymd en hjá henni? Ef bankinn getur sleppt milljarða skuldum til manns sem hefur skaðað bankann og þjóðina eins mikið og Ólafur, hvers vegna sleppir bankinn þá ekki takinu á manneskju sem vil engum illt, braut ekki af sér, tók eina ranga ákvörðun með afleiðingum sem fyrnast aldrei.
Þegar eru allar veraldlegar eigur farnar, segir konan, og eftirleiðis getur hún ekkert eignast. „Ég verð sennilega að sætta mig við að ég verð elt lífið á enda. Þetta er ég minnt á hvað eftir annað. Á sama tíma sleppa þessir fjandar. Búa enn á sínum heimilum, lifa flott og meira að segja fá fyrirtækin sín aftur, eftir að skuldirnar hafa verið teknar af. Ég bið ekki um annað en fyrning ábyrgðarinnar og gjaldþrotsins komi til framkvæmda.“
Filed under: Almennt | 11 Comments
Steingrímur
Þegar ég byrjaði að skrifa um pólitík var Steingrímur Hermannsson forsætisráðherra. Vinsæll og virtur maður, af flestum. Hann var einstaklega sanngjarn og þægilegur í allri viðkynningu. Steingrímur var skráður í símaskrá og svaraði alltaf þegar til hans var leitað. Pukraðist ekki og til hans þurfti ekki að bera efasemdir um að leyna fólkið í landinu því sem það átti og mátti fá að vita.
Við á DV áttum til að hringja heim til helstu valdamanna snemma dags, jafnvel um klukkan sjö, ef mikið var að gerast og brýnt var að ná sambandi. Aldrei, aldrei man ég til þess að Steingrímur, eða Edda Guðmundsdóttir eiginkona hans, hafi annað en brugðist vel við hringingunum. Mikið sómafólk.
Ég skrifaði margt um Steingrím og eitt sinn fréttaröð um vafasaman áhuga hans á umhverfismálum. Þá var hann seðlabankastjóri og fékk áminningu frá þáverandi bankamálaráðherra, Finni Ingólfssyni, vegna þess að Steingrímur var sakaður um að blanda þessu tvennu saman, starfi bankastjóra og umhverfisáhuga, og einu eða oftar bar Seðlabankinn víst kostnað af hinu.
Þegar ég byrjaði að skrifa um Steingrím og ásakanirnar á hann var hann á umhverfisráðstefnu erlendis. Dag eftir skrifaði ég án þess að ná í Steingrím. Loks kom hann heim og við mæltum okkur mót í Seðlabankanum, ég með hugann fullan af spurningum. Hann tók á móti mér, bauð mér kaffi, sagðist ekki hafa séð mig lengi, sýndi mér útsýnið úr kontórnum og fór með ljóð eftir Stefán G. Stephensen, sem Steingrímur sagði að skáldið hafi ort um það sem hann sá frá Arnarhóli, það eru sömu náttúrufegurðina og skein við úr skrifstofu Steingríms, hann talaði um það sem var efst á baugi og um alla af virðingu og þegar hann hafði klárað mál sitt og settist gengt mér, horfði ég á hann og spurði nokkurra spurninga, en gat bara ekki saumað að honum, einsog ég ætlaði. Hann var bara þannig.
Ég kom á ritstjórnina með öngulinn í rassinum. Það var ekki ónýtt að vera blaðamaður og hafa sem forsætisráðherra mann einsog Steingrím. Sem dæmi vil ég nefna að hann leyfði okkur blaðamönnum að bíða innandyra í stjórnarráðshúsinu. Sem kom sér vel, einkum um kvöld og nætur og þegar veður var þannig. Arftaki hans í stjórnarráðshúsinu hafði annan hátt á. Við vorum rekin út. Sama hvað klukkan var eða hvernig veður var.
Blessuð sé minning þessa góða manns.
Filed under: Skoðanir | 1 Comment
Borgarafundurinn
Pétur Fjeldsted Einarsson á hjariveraldar.is tók upp borgarafundinn á Bylgjunni í gær. Áhugasamir geta horft hér: http://hjariveraldar.is
Pétur kaflaskipti upptökunni og því er fundurinn mjög aðgengilegur.
Filed under: Almennt | 2 Comments
Að kæfa í fæðingu
Raunarlegt var að hlusta á stjórnarþingmennina Skúla Helgason og Lilju Mósesdóttur á Bylgjunni í morgun. Svör við vanda smærri fyrirtækja, varð aðkoma að betri kostum sprotafyrirtækja. Annað vissu þau ekki, nema Lilja talaði um að tala atvinnulífið upp. Hohoho!
Staðreyndin er sú að það virðist vera upplýst stefna ríkisstjórnarinnar að kæfa minni fyrirtækin í fæðingu. Og þingmenn fylgjast greinilega ekki með.
Hér er stutt dæmi. Fyrirtæki með fjóra starfsmenn sem berst í bökkum, og meðallaunin eru 240.000 krónur á mánuði horfir fram á þetta. Bara tryggingagjaldið af þessum fjórum starfsmönnum er 996.480 á ári. Lítil og viðkvæm fyrirtæki eiga í vanda með svona innheimtur.
Vísasta leiðin til að fjölga atvinnulausum er atvinnustefna ríkisstjórnarinnar. Svo geta stjórnarþingmenn, sem hafa greinilega ekki kynnt sér málin, bullað um stöðugleikasáttmála, aðstoð voð sprotafyrirtæki, byggingu hátæknisjúkrahúss eða hvað sem er. Utan við glugga Alþingishúsið eru staðreyndirnar.
Forsvarsmenn fyrirtækja sem kjós að reyna lengur eru örugglega í meiri hættu um refsingar ef illa fer, en þeir menn sem ýttu þjóðinni fram af brúninni. Og Alþingi er enn að hugsa hvað eigi að gera. Ekki beint hjálp í viðlögum.
Filed under: Skoðanir | 1 Comment
Mjög lágskýjað
Það hlýtur að vera mjög lágskýjað miðað við þessa fyrirsögn á Vísi:
Nýliði í þriðja sæti VG – Líf er í skýjunum og með báðar fætur á jörðinni
Eitt sinn las ég fyrirsögn, sem var svona: Flýgur í einkaþotu með báða fætur á jörðinni.
Og líka: Fjórum sleppt að lokinni krufningu.
Filed under: Almennt | 1 Comment
Þeir sem keyptu
Aumingjans fólkið sem keypti ráðherrabréf Össurar í Spron. Það fólk tapaði miklu. Sama gildir um bréf Árna Þórs Sigurðssonar. Þeir félagarnir, Össur og Árni Þór, seldu á hárréttum tíma og þeir sem keyptu af þeim seldu sannanlega á allra versta tíma.
Tek undir með Staksteinum. Sá sem trúir að þetta hafi allt verið óvart, rétti upp höndina.
Filed under: Skoðanir | 8 Comments
Að tala tungum tveim
„Davíð Oddsson, ritstjóri Morgunblaðsins, staðfesti í samtali í gær að hann hefði sem formaður bankastjórnar Seðlabanka Íslands átt fund með Nout Wellink, seðlabankastjóra Hollands, í fyrri hluta september árið 2008. Fundurinn var haldinn í Basel að frumkvæði Wellink.“
Þetta er frétt í Mogganum í dag. Davíð talar um hvað hann sagði á lokuðum fundi fyrri hluta september 2008. Meira af fréttinni: „Hann spurði mig álits á stöðu bankakerfisins á Íslandi,“ segir Davíð um samtals hans og Wellinks. „Ég sagði honum að ég hefði af því mjög miklar áhyggjur, sem lægi í augum uppi, því þá höfðu allir aðdrættir að endurfjármögnun bankakerfisins verið stíflaðir í 13 mánuði.“ Svo bætir Davíð að hann hefði skýrt ríkisstjórninni frá áhyggjum sínum.
Það er bara svona. Hvar eru rannsóknarblaðamenn Moggans. Átjánda september þetta sama ár, það er 2008, var þessi sami Davíð í viðtali á Stöð 2. Semsagt nokkrum dögum eftir prívatfundinn með hinum hollenska Wellinks. Skoðum hvað hinn áhyggjufulli Davíð sagði eftir fundinn í Basel. Hann var spurður hvort bankarnir stæðu af sér lausafjárkreppuna:
„Bankarnir hafa út af fyrir sig staðið sig betur heldur en að margir spáðu og það er nú þó við viljum alls ekki hlakka yfir einu eða neinu þá voru það greinendur frá Lehman Brothers og Merrill Lynch sem að töldu að bankarnir íslensku stæðu afar illa og það voru nú ekki hjálplegar greiningar sem þá komu en báðir þessir bankar eru þó horfnir af sjónarsviðinu meðan íslensku bankarnir standa enn og ég vona að þeir standi sem lengst enn.“
Hvað snýr upp og hvað niður? Nokkrum dögum eftir leynifundinn með Wellinks segir Davíð að vondir útlendingar hafi skrifað illa um okkur. Var hann ekki að vara við slæmri stöðu í lokuðum herbergjum. Skoðum nánar skjalfest orð Davíðs í Morgunblaðinu frá 19. september 2008: Segir Davíð ekki annað vitað en bankarnir geti tryggt sér fjármagn inn í framtíðina. Enginn vafi sé á því að þetta þrengi mjög þeirra hag eins og allra annarra banka. Áður hafi menn sagt að ástandið væri verra hér á landi en annars staðar, en nú sjái menn að það sé ekkert lögmál sem gildi um íslensku bankana en aðra banka.
Svo mörg voru þau orð. Þetta er allt sagt eftir leynifundinn.
Og að lokum gullkorn úr Staksteinum Moggans.
Þar stóð 20. september: „Davíð Oddsson seðlabankastjóri og fyrrverandi forsætisráðherra fór á kostum í ítarlegi viðtali á Stöð 2… …það var réttmæt ábending frá Davíð að íslensku bankarnir eru ekki verr staddir en aðrir bankar og því hafi ekki verið rétt að draga þá í sérstakan dilk… Davíð hafði greinilega lúmskt gaman af því að sýna aðeins í sér hinar gömlu, pólitískur tennur, sem augljóslega eru hvergi nærri bitlausar enn.“
Filed under: Almennt | 5 Comments
15 prósenta lestur
Minnstur mælist lestur Morgunblaðsins lesenda 20 til 29 ára á sunnudögum, eða innan við fimmtán prósent. Fall Moggans er mikið og ljóst er að lesturinn nálgast það sem var á Þjóðviljanum og Tímanum þegar þau blöð dóu drottni sínum.
Leiðin niður er greið og ljóst að Mogginn fer hana af öryggi.
Meiri lestur Fréttablaðsins er eftirtektarverður. Dregið hefur verið úr dreifingu blaðsins. Kannski hjálpar aum staða Moggans.
Filed under: Almennt | 5 Comments
Gaman er að lesa það sem sagt var og skrifað í aðdraganda hrunsins. Sumt er svo ótrúlegt að það bara nær ekki nokkurri átt. Hér eru tilvitnanir í Seðlabanka Íslands frá árinu 2008.
Á heildina litið er niðurstaða Seðlabankans sú að fjármálakerfið sé í meginatriðum traust. Það er fært um að standast hugsanleg áföll í efnahagslífinu og á fjármálamörkuðum, miðla lánsfé og greiðslum og dreifa áhættu með viðhlítandi hætti. Það er með öðrum orðum sagt fært um að sinna hlutverki sínu með skipulegum og skilvirkum hætti. Íslenska bankakerfið uppfyllir kröfur sem gerðar eru til þess og stenst vel áhættupróf sem Fjármálaeftirlitið og Seðlabankinn hafa gert.
Stjórnvöld, þ.e. ríkisstjórnin, Fjármálaeftirlitið og Seðlabankinn, hafa á undanförunum árum eflt samstarf sitt í viðlagamálum.1 Jafnframt taka þau þátt í víðtækara samstarfi. Sem dæmi má nefna samnorræna
viðlagaæfingu sem haldin var í september sl. og þátttöku í nefndum Evrópusambandsins sem vinna að fjármálastöðugleika.
Stjórnvöld í Evrópu hafa skerpt viðbúnað sinn gagnvart aðstæðum sem upp kunna að koma í fjármálafyrirtækjum sem starfa í fleiri löndum en einu. Dæmi um þetta er nýgert samkomulag milli fjármálaráðuneyta, fjármálaeftirlita og seðlabanka Evrópusambandslandanna. Slíkt samstarf er mikilvægt, sérstaklega fyrir smærri löndin þar sem höfuðstöðvar umsvifamikilla banka eru. Með aðild sinni að Evrópska efnahagssvæðinu nýtur Ísland m.a. þess að starfsskilyrði fjármálafyrirtækja eru sambærileg við það sem gildir innan Evrópusambandsins. Auk þess heldur Ísland ýmsum sérkennum sem skipta máli fyrir efnahagslega framvindu, svo sem hagstæðu kattaumhverfi fyrirtækja, skilvirkri stjórnsýslu og sveigjanleika á vinnumarkaði. Eftirlit skiptir miklu máli og hefur Fjármálaeftirlitið verið eflt. Þá hafa greiðslu- og uppgjörskerfin verið styrkt þannig að hætta á áföllum af tæknilegum toga er í lágmarki og einnig hefur mótaðilaáhættu verið eytt.
Miklu máli skiptir hve staða ríkissjóðs er sterk. Afgangur hefur verið á fjárlögum og ríkissjóður á verulegar innstæður í Seðlabankanum. Hreinar skuldir ríkissjóðs við útlönd að meðtöldum gjaldeyrisforða
eru engar. Gjaldeyrisforðinn var tvöfaldaður árið 2006 og eigin fjárstaða Seðlabankans styrkt. Það kemur sér vel í núverandi stöðu og ríkisvaldið hefur lýst yfir vilja til að efla þessa stöðu enn. Um leið verður að gæta þess að skapa ekki freistnivanda.
Filed under: Almennt | 6 Comments
Leita
Recent Entries
Flokkar
- 1 (5)
- Almennt (166)
- Fréttaskýringar (14)
- Skoðanir (47)
- Stjórnmál (52)
