„Ég er gestrisinn maður og alinn upp við góða mannasiði,“ segir séra Gunnlaugur Stefánsson, formaður Flugráðs, sem bauð ráðsmönnum og öðrum gestum í veglegt jólahlaðborð í Perlunni síðastliðið fimmtudagskvöld. Þetta er úr Fréttablaðinu í dag.
Það er mannkostur að vera gestrisinn. En það er kúkalegt að vera það á annarra kostnað. Auðvitað borgaði ekki Gunnlaugur sjálfur þessa tuttugu manna veislu. Hann bauð, við borgum. Þetta er fólkið sem við verðum að losna við. Formaðurinn upplýsir að nefndarmenn fái 300 þúsund á ári. Okkur hinum þykir það nóg.

Kristján Möller verður að gera breytingar á flugráði. Strax.


Eftir að hafa lesið Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur um Icesave er spennandi að bíða þar til Mogginn kemur í fyrramálið. Blaðið þarf að svara þessum kafla:
„Fjármálaráðherra og viðskiptaráðherra höfðu báðir sagt við bresk stjórnvöld að Ísland myndi reyna að ábyrgjast lágmarksgreiðslur á innistæðureikningum. Seðlabankastjóri sagði aftur á móti í Kastljósi hinn 7. október að Ísland myndi hundsa með öllu erlendar skuldir bankanna. Í kjölfarið gaf forsætisráðherra út yfirlýsingu þann 8. október þar sem hann ítrekaði að ríkisstjórnin myndi styðja Tryggingasjóð innistæðueigenda við öflun nægilegs fjár. Yfirlýsingar seðlabankastjóra birtust hins vegar orðréttar í víðlesnum blöðum svo sem Wall Street Journal og víðar og höfðu víðtæk neikvæð áhrif og sköpuðu vantraust á að hjá íslenskum stjórnvöldum væri raunverulegur vilji til að leysa mál innistæðueigenda í erlendum útibúum bankanna.“
Og svo er eitt enn sem verður gaman að sjá hvernig Mogginn tekur á:
„Ekki bætti úr skák að fréttir voru mjög neikvæðar af lánlausum erindum Seðlabanka Íslands til bandaríska seðlabankans og rússneskra stjórnvalda en í Rússlandi kom það m.a. fram hjá fulltrúum Seðlabankans að lán frá Rússum gæti komið í stað aðstoðar AGS.“
Mogginn má ekki láta þessu ósvarað. Það væri stílbrot.


Frekjur

17des09

Kemst ekki yfir yfirganginn í formanni Læknafélagsins. Hún sagði á Bylgjunni að læknar muni streyma til útlanda og koma aftur þegar þrengingarnar verða að baki. Þvílíkt fjandans hugarfar.
Niðurstaða formannsins er sem sagt sú að læknar eigi ekki að taka til hendinni, ekki sætta sig við verri kjör, ekki vera með í endurreisninni, ekki vera þátttakendur í því samfélagi sem menntaði þá, ól þá og kom þeim áfram.
Margir hafa flutt úr landi þar sem þeir hafa ekki vinnu. Svo er ekki með lækna. Þá vantar ekki vinnu. Andinn þeirra á milli, samkvæmt formanninum, er sá að taka ekki þátt í neinu. En þeir eru tilbúnir að koma aftur þegar við hin höfum endurreist samfélagið. Lengra ná heilindin ekki, allavega ekki hjá formanni Læknafélagsins.


„Hefði Seðlabankinn hert þessar reglur, þá hefðu bankarnir líklega hrunið talsvert fyrr.“ Þetta skrifar fyrrverandi bankaráðsmaðurinn Hannes Hólmsteinn Gissurarson um dauðadóm Ríkisendurskoðunar yfir bankastjóratíð Davíðs Oddssonar. Þetta er hárrétt hjá Hannesi.
Ef svo hefði orðið væri ekkert Iceave og vandi okkar væri allt annar og minni. Það er einmitt vegna gáleysis eða bara vanhæfis sem haldið var áfram og vandinn aukinn langt umfram efni. Það sem þessir gæjar skilja ekki að það getur verið sigur í uppgjöf.
Því nú fjandans verr héldu þeir áfram og tjónið af þeirri vitleysu er þjóðarinnar. Því miður.


Hef sennilega hlustað meira á Icesave á Alþingi meira en flestir þingmenn. Hef ekki heyrt neitt nýtt. Hef alla vega ekki tekið eftir því. Kannski eru andsvörin  ný. Skil ekki hvernig fólkið finnur allar þessar gagnslausu spurningar.  Svo er það kurteisin. Það telst undantekning ef andsvar hefst ekki á þessum orðum; ég vil þakka háttvirtum þingmanni fyrir einstaklega góða og efnisríka ræðu.
En í morgun þegar Sigmundur Davíð reyndi að skýra Icesavemálið eða hluta þess með ímynduðu biluðu sjónvarpstæki, svissaði ég frá Alþingi og skipti yfir á Simma og Jóa. Skildi ekki í baun í samlíkingu formanns Framsóknarflokksins. Bara alls ekki.


Verkkvíði

30nóv09

Ég var lengi til sjós. Þegar mest á reyndi voru vinnudagar langir, og oft strangir. Aldrei, aldrei hefði nokkrum manni komið til hugar að þræta við kapteininn um hvenær komið yrði í land að kvöldi, eða nóttu eða bara hvenær sem er.
Alþingismenn virðast ekki geta hafið störf að morgni nema vita hversu lengi þeir verða að vinna þann daginn. Þeir tuða um þetta aftur og aftur. Meira að segja hvenær þeir fá að borða. Ég þekki að fá ekki matartíma, borða standandi í stakknum út á dekki. Vegna þess að það var svo mikið að gera. Þekki sjómann sem þakkar Guði fyrir bananana. Það er nefnilega hægt að borða banana án þess að taka af sér gúmmívettlingana, segir hann, og talar af reynslu.
Ef andi Alþingis væri um borð í fiskiskipum eða á öðrum vinnustöðum þar sem mikið liggur við og ekki er til siðs að kvarta og kveina, væri enn verr fyrir okkur komið.
Það er ekki til siðs að láta verkkvíðann taka af sér skynsemina, og það á útstíminu.


Þekkti mann

28nóv09

Fyrir kannski áttavikum hringdi til mín maður. Við höfðum unnið saman fyrir um þrjátíu árum og síðan höfðum við nánast engin samskipti. Vissi vel af honum þrátt fyrir það. Keyrði eigin vörubil, var duglegur og áræðinn. Meira vissi ég svo sem ekki.
En hann hringdi og sagðist ekki hafa fleiri ráð en hringja í mig, blaðamanninn. Erindið var að hann var búinn að reyna allt annað. Hafði haft nóg að gera, frekar of mikið en hitt, hafði keypt sér nýjan vörubíl og allt var einsog hann helst vildi. Svo féll krónan, skuldin á bílnum var í erlendri mynt og hún hækkaði meira við var ráðið og ofan í allt var öllum verkum hætt. Það var ekki annað að gera en leggja nýja vörubílnum og fylgjast með skuldunum hækka.
Hann sagðist vera búinn að reyna allt. Bankinn vildi ekkert fyrir sig gera og það sama sögðu víst allir aðrir sem hann leitaði til. Ekki mátti frysta lánin og alls ekki fella niður hluta þeirra. Eina ráðið var að taka af honum heimilið. Það var orðið veðsett vegna vörubílsins. Hann hafði engin ráð.
Ég leiddi samtalið að öðru. Eða reyndi það. Jú, hann sagðist hraustur og hafa vilja til að vinna, vantaði bara vinnu.  En vonlaus barátta hans til að halda eigum sínum var honum efst í huga. Sagðist vera að missa sína veiku von um að það tækist.
Fyrir fáum dögum las ég í Mogganum að hann hefði verið jarðaður í kyrrþey.


MBLLesendum dagblaðanna hefur fækkað óheyrilega. Eigendur þeirra hljóta að ætla að bregðast við með einhverjum hætti. Mogginn fellur, og undran engan. En lestur Fréttablaðsins mælist undir sextíuprósentum. Það getur ekki verið annað en valdið miklum áhyggjum.

En kannski er merkilegast að Mogginn rétt slefar yfir tuttugu prósent hjá fólki á aldrinum 20 til 40 ára. Sem aftur skemmir auglýsingamarkaðinn fyrir Mogganum. Verði ekki gripið til róttækra og vel heppnaðra aðgerða er ljóst að frekari vendingar verða á dagblöðunum.


logogullBankinn færði ekki greiðslu til Securitas. Fékk kalt bréf frá hinu rómaða fyrirtæki. Og ekki nóg með það. Heldur sektar Securitas mig um sem nemur 1.137 prósent ársvexti. Ég neita og heimta að fá peninginn minn til baka. Enn er svarið nei.
Grunnupphæðin er 6.041 króna. Bankinn færði peninga á milli reikninga fimm dögum eftir eindaga, þrátt fyrir næga innistæðu, og nú á ég að tapa 941 krónu. Ef ég reikna þetta yfir á ár, þá er dagskostnaður rúmar 188 krónur, sem gerir 68.693 í eitt ár, sem samkvæmt mínum útreikningi, og ég held að sé réttur, 1.137 prósent ársvextir.
Sjálftaka af mínum reikningi gengur ekki. Kemur ekki til mála.


SJSSteingrímur J.Sigfússon var gestur á Sprengisandi sunnudaginn 30. ágúst. Þá sagðist hann gera ráð fyrir að heyra af viðbrögðum Breta og Hollendinga í þeirri viku sem þá var að hefjast.
Lengi á eftir var látið sem engin viðbrögð hefðu borist, en miðað við nýjustu fréttir er líka mögulegt að Steingrímur hafi farið rétt með á Sprengisandi í lok ágúst og viðbrögðin hafi borist miklu fyrr en sagt hefur verið. Sér í lagi ef miðað er við fréttir af flugferð Indriða H. Þorlákssonar 2. september.